Serie · verweven stoffen
Een opgeruimde kast.
Een blijvende herinnering.
Wandkleden, gemaakt van de kleding van een dierbare. Een tastbaar object dat herinneringen prikkelt en het leven viert.
01 · De gedachte
Mijn zoon was overleden. Wat doe je met zijn spullen?
Zijn kleding, alle rouw- en wenskaarten? Alles bewaren in kasten en dozen? De gedachte dat alles wat bewaard wordt een steeds zwaardere last zou worden, drong zich aan mij op. En je ervan ontdoen zorgt ook weer voor een grote leegte waarnaar gestaard kan worden. Een gat zonder een tastbare herinnering. Dat dan steeds zwarter wordt.
En zo ontstond het idee om zijn spullen te transformeren naar iets blijvends. Waarmee herinneringen geprikkeld kunnen worden. Dat het leven viert. En ook: dat van zichzelf mooi is, ook zonder deze herinneringen.
Gevulde kasten. Voor de eeuwigheid. Een stilstaand verdriet.
02 · Serie
Verweven stoffen
Kledingstukken verwerk ik tot wandkleden. De stroken kleding leg ik intuïtief neer, zo ontstaat telkens een uniek beeld met kleurrijke lijnen.
De transformatie
"Die zwembroek gaat door je handen. Weet je nog? Zijn skikleding. Die favoriete trui. De herinneringen en verhalen komen los."
Dit doorleven, dit loslaten en de vorming van iets nieuws onder je eigen handen, ervaar ik telkens als helend.